Hoe we verliefd werden op oude stenen
Hoe transformeert een voormalig restauranthouder, tv-producer en kunstschilder in een fulltime DIY-handyman? En hoe verandert zijn echtgenote, voorheen hulpserveuse in datzelfde restaurant en auteur van deze tekst, in een bedreven papieraftrekker, vloerschuurder en (veel te hoge) muurschilder? Het antwoord? Het leven zeker? Laten we het houden op een gezonde portie existentialisme met een vleugje absurdisme.
De fundering
Als kunstschilder leer je schoonheid appreciëren. Philip heeft dan ook altijd een zwak gehad voor mooie, historische panden. Nieuwbouw heeft hem nog nooit kunnen bekoren. Toen we in 2019 in Gent ons Indisch restaurant Peper startten, deden we dat in niet zomaar een pand, maar in een oude jeneverbrouwerij uit 1740 die we net eigenhandig verbouwd hadden.
Met dat restaurant legden we meteen nog een fundering: de geboorte van ons allerschattigste dochter. Maar toen gooide Covid de boel overhoop. Wat begon als ontbijt- en lunchbar, groeide uit tot een druk avondrestaurant dat net iets te veel plek in ons gezinsleven opeiste.
Van eerste stenen tot muren
Gelukkig hadden we boven het restaurant ook een b&b. Dat model bleek een stuk interessanter te combineren met een gezin.
“Wat als we ons huis in Oudenaarde nu eens ombouwen tot een vakantiewoning?” vroeg de man zich hardop af. “En wij gewoon iets anders zoeken?”
Zogezegd, zo gedaan. Hup met die tutorials. Een Makita hier, een DeWalt daar. Op het gelijkvloers was het vooral renoveren en restaureren, maar met elke verdieping gingen we een level verder. Elektriciteit leggen op het eerste? Check. Sanitair op tweede? Check. Terwijl Philip excelleerde in het upgraden van zijn skills, deprimeerde Stefanie bij het aanschouwen van weer een verdieping die geschilderd moest worden (oude herenhuizen hebben verdorie hoge plafonds).
... en binnenkort een heel dorp!
Fast forward naar vandaag. We wonen ondertussen in Noord-Frankrijk. Na 2 jaar zoeken vielen we als blok voor een oud kasteel net over de grens, een echte coup de coeur zoals ze hier zeggen. Er kwam een tweede dochtertje bij (ons liefste hartendiefje) en we vonden definitief onze roeping: historisch erfgoed opknappen en nieuw leven inblazen.
Oudenaarde is helemaal klaar voor ontvangst, de conciërgerie in Noord-Frankrijk is volop in de maak als vakantiewoning en daarna richten we onze pijlen op de Westhoek.
Nog wat inside informations
Tussen alle hustle door (lees, fruitpap voor de peuter, voorlezen aan de kleuter, kilometer schilderstape losgepeuter) hou ik nog altijd veel van schrijven. Mijn achtergrond ligt in communicatie, dus amuseer ik me vooral met de nieuwsbrieven en blogs. Verwacht je aan eerlijke verhalen over verven, zagen (in beide betekenissen) en handige verbouwingstips. Schrijf je dus zeker in op de nieuwsbrief. Aja, we hebben beslist om de website, socials en mailing van Peper te behouden. Beter renoveren dan nieuwbouw, niet. De vakantiewoningen zelf hebben om praktische redenen wel elk hun eigen site.
PS: Ik ben West-Vlaams, onmogelijk te ontkennen, Philip begrijpt die taal, maar spreekt ze gelukkig niet. We zijn jarig op exact dezelfde dag en op diezelfde datum getrouwd. Dat we gingen trouwen, beslisten we al op onze allereerste date. Zes maanden later was het van dat. Dus ja, we zijn impulsief en niet vies van een zot idee. Maar zot zijn doet geen zeer, toch? Tot snel!
En we ploeteren met zijn allen verder...
